Топ 20 грешки во антитерористичката борба од светската историја
Борбата против тероризмот честопати беше процес на „учење преку страдање“. Историјата ни покажува дека импулсивните реакции, недостатокот на координација или игнорирањето на културниот контекст честопати ги претвораа безбедносните тактики во алатки за регрутирање за екстремистички групи. Еве ги најголемите 20 грешки во историјата на антитерористичката борба.
1. Финансирање на Муџахедините (Авганистан, 80-ти)
Во желбата да се спротивстават на СССР, САД и нивните сојузници ги финансираа и вооружуваа исламистичките борци. Грешката: создавање на „чудовиште“ (идната Ал-Каеда) кое, по повлекувањето на Советите, го насочи своето оружје против Западот.
2. Инвазијата на Ирак (2003)
Базирана на погрешни информации за оружје за масовно уништување, инвазијата ја уништи државната структура на Ирак. Грешката: отворање на „Пандорина кутија“ што ја претвори земјата во најголемото поле за обука на терористи во светот.
3. Политиката на де-Баатификација (Ирак, 2003)
Распуштање на ирачката армија и отпуштање на сите членови на партијата на Садам Хусеин. Грешката: фрлање стотици илјади мажи со воена обука во невработеност, принудувајќи ги да се приклучат на бунтовништвото (јадрото на идниот ИСИС).
4. Операцијата Деметриус (Северна Ирска, 1971)
Воведување на интернирање без судење на осомничените од страна на британската армија. Грешката: радикализација на католичкото население, што доведе до експлозија на регрутирање за ИРА и зголемување на насилството со децении.
5. Управување со кризата во Минхен (1972)
Германската полиција, неподготвена за модерен тероризам, се обиде со хаотична спасувачка операција. Грешката: недостаток на специјализирана единица и тактички план, што доведе до смрт на сите израелски заложници.
6. Употреба на тортура (Абу Граиб и Гвантанамо)
Користење на „подобрени техники за испрашување“. Грешката: губење на моралниот супериорност и создавање на непобедлива пропагандна алатка за терористичките групи, кои ги користеа сликите за радикализација на нови генерации.
7. Опсадата на театарот Норд-Ост (Москва, 2002)
Употреба на непознат гас за неутрализирање на чеченските терористи без подготовка на противотров за медицинските тимови. Грешката: недостаток на комуникација меѓу напаѓачките сили и лекарите, што предизвика смрт на над 120 заложници поради гасот.
8. Масакрот во училиштето во Беслан (2004)
Хаотична интервенција, во која вооружени цивили пукаа заедно со специјалните сили. Грешката: неспособност да се обезбеди периметарот и да се контролира нападот, што доведе до смрт на над 330 лица, повеќето деца.
9. Грешката „Лилехамер“ (Норвешка, 1973)
Во рамките на операцијата „Божји гнев“, Мосад уби невин келнер, погрешно идентификувајќи го како водач на групата Црн септември. Грешката: масивен неуспех во идентификацијата преку разузнавачките служби, што доведе до дипломатски скандал и губење на кредибилитетот.
10. Игнорирање на информациите пред 11 септември (2001)
Американските разузнавачки служби имаа индиции за можен напад со авиони, но недостатокот на соработка меѓу ЦИА и ФБИ спречи превенција. Грешката: прекумерна поделба на информациите за национална безбедност.
11. Хаотично повлекување од Авганистан (2021)
Брзото повлекување на западните трупи им овозможи на Талибанците веднаш да ја преземат власта. Грешката: потценување на капацитетот на непријателот и напуштање на локалните сојузници, што влијаеше на довербата во идните партнерства.
12. Нападот на железничката станица Аточа (Мадрид, 2004)
Шпанската влада првично ја обвини баскиската група ЕТА од изборни причини, иако доказите укажуваа на Ал-Каеда. Грешката: политизација на терористички чин, што доведе до губење на довербата на јавноста и промена на владата.
13. Бомбардирање на кинеската амбасада во Белград (1999)
Иако не е строго антитероризам, грешката на НАТО базирана на стари мапи сериозно ги наруши меѓународните односи во глобалната безбедносна борба. Грешката: зависност од неажурирани географски информации во прецизни операции.
14. Преговори со терористите (Случајот Ирангејт)
САД продадоа оружје на Иран за да ослободат заложници од Либан, прекршувајќи ја сопствената политика „не преговараме со терористи“. Грешката: компромитирање на стратешките принципи за краткорочни тактички придобивки.
15. Радикализација во затворите
Концентрирање на екстремисти во истите притворни објекти (пр: Камп Бука). Грешката: претворање на затворите во центри за регрутирање и вмрежување за идните терористички водачи.
16. Опсадата во Вако (1993)
Нападот на ФБИ врз култот на Давидијанците резултираше со разорен пожар и смрт на 76 лица. Грешката: агресивно управување со ситуација со заложници/секташи, што подоцна го поттикна домашниот тероризам (пр: Тимоти Меквеј).
17. Недостаток на гранична контрола во Шенген зоната (2010-ти)
Бранот напади во Париз и Брисел беше олеснет од терористи кои слободно се движеа низ Европа. Грешката: недостаток на ефикасна размена на биометриски податоци меѓу земјите-членки на ЕУ.
18. Потценување на „Волците-самотници“
Ексклузивното фокусирање на големите организации им овозможи на онлајн радикализираните поединци да извршат разорни напади (пр: Ница, Орландо). Грешката: неприлагодување на стратегиите кон децентрализираниот тероризам.
19. Неуспех да се заштитат умерените лидери (Беназир Буто, 2007)
Атентатот врз поранешната пакистанска премиерка ја дестабилизираше регионот. Грешката: несоодветна безбедност за клучните политички фигури кои се спротивставуваат на екстремизмот.
20. Оттуѓување на локалните муслимански заедници
Политики како прекумерно расно профилирање или строги забрани за облека. Грешката: третирање на целата заедница како сомнителна, што ја отежнува соработката за идентификување на радикалните елементи.